Wat is juist: grint of grind?

In de meeste hedendaagse naslagwerken komen we alleen grind ('kiezels') met een d tegen.
Het Etymologisch Woordenboek van Van Dale vermeldt dat grind voortkomt uit het Middelnederlandse grinde, dat 'huiduitslag' betekende. In de betekenis 'kiezels' komt grind pas na de zeventiende eeuw voor.

Het Woordenboek der Nederlandsche Taal noemt grind etymologisch gezien de beste spelling, maar keurt de spelling grint niet echt af. Deze laatste spelling is waarschijnlijk ontstaan doordat grind geen meervoud kent, in tegenstelling tot bijvoorbeeld hond. Doordat de d in het veelvoorkomende meervoud honden vaak gehoord wordt, blijft hij ook in de spelling bewaard. Maar doordat grind geen meervoud kent, bevat dit woord in de uitspraak altijd een t. Deze t kon daardoor ook doordringen tot de spelling.

Het nieuwe Groene Boekje geeft het van grint afgeleide werkwoord grinten als gelijkwaardige variant van grinden ('met grind bestrooien', 'grind delven'), evenals onder andere Van Dale (1999). Van Dale (1999) en Koenen (1999) vermelden ook bij het zelfstandig naamwoord grind de variant grint, maar de andere recente woordenboeken en het Groene Boekje doen dat niet. De spelling met een d is blijkbaar het gebruikelijkst.